7 Ι ΑΝΤΙΟ...

'Τόσο θεόρατα κι αιώνια, τα γεγονότα κρέμονται από κάποιο εντονότερο κέντρο και σχηματίζουν ασαφή κι απόμακρα σημεία, που θα ξαναβρεθούν, όταν τα κέντρα και τα σύμπαντα μετατοπιστούν σε άλλα ΟΝΕΙΡΑ-'

[Jack Kerouac]

Εσύ μου το έμαθες αυτό.
Έλεγες πάντα πως τη λέξη 'όνειρα' πρέπει να την γράφουμε με κεφαλαία.

'...να μετατοπιστούν σε άλλα ΟΝΕΙΡΑ-'.
Εκεί που βρίσκονται συγκεντρωμένες όλες οι αγαπημένες μας στιγμές, οι προσδοκίες και οι αναμνήσεις του καθενός. Ένα παιχνίδι είναι και το όνειρο. Ένα παιχνίδι με τους δικούς του νόμους και κώδικες, τη δική του χώρα με μυστικά μονοπάτια και θησαυρούς για τους θαρραλέους ταξιδιώτες αλλά και με κλειδωμένα δωμάτια και παγίδες για τους αμύητους...

Το πιο βαθύ και μεγάλο όνειρο είναι εκείνο στο οποίο φυλάει κανείς καλά κρυμμένη την ευτυχία του. Υπάρχουν όνειρα που ξεφτίζουν και χάνονται με το χρόνο, μερικά που μας προδίδουν ή, ακόμα χειρότερα, τα προδίδουμε και τα εγκαταλείπουμε, και άλλα που υπάρχουν μέσα μας ξεχασμένα, σκεπασμένα, σκονισμένα. Όμως παραμένουν. Αυτά μας θυμίζουν κάτι που αγαπήσαμε, που μας έκανε να ξεφύγουμε, να αναρωτηθούμε ή ακόμα και να αμφιβάλλουμε, να ταραχτούμε, να βγούμε έξω από τα συνηθισμένα και καθιερωμένα μας πλαίσια.

Τελικά, αυτό έμαθα και σου το λέω : το όνειρο είναι μια σκόνη. Σκόνη που κολλάει στα δάχτυλα και μας υπενθυμίζει πως ό,τι κατέχεται δεν μπορεί να κατέχει, ό,τι πεθαίνει δεν μπορεί να έχει καμιά χρονική αξίωση, ό,τι φθείρεται δεν μπορεί να κάνει την ομορφιά δική του - παρά μόνο να την προσκυνάει, σαν συντετριμμένος πιστός.

Κι εσύ, που αναρωτιόσουν πού να πας...
πήγες...
χωρίς να αφήσεις κανέναν με παράπονο...
μέσα σου ένιωθες μονάχος,
μέσα σου ονειρευόσουν αγγέλους,
τρελός...
χωρίς αγάπη...
όλα όσα μπήκαν στην ψυχή σου νωρίς,
κι έγινες μέσα τους χωρίς σώμα συνείδηση,
τα εγκατέλειψες...
γελάς με εκείνο το αόρατο χιούμορ...
στα όνειρά μου περπατάς στάζοντας από θαλάσσιο ταξίδι...
παράξενο τώρα να σε σκέφτομαι, φευγάτο...
θα πεις :
'ο,τι ήρθε, είναι φευγάτο κάθε φορά για πάντα,
δεν υπάρχει λοιπόν λόγος να λυπόμαστε
-ή να φοβόμαστε...'
ο δρόμος πρέπει να φέρνει κάπου
ο δρόμος...
ο δρόμος...
πώς να σε ευχαριστήσω...
πώς να σε ευχαριστήσω...

1 Ι Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ BLOG

Η αρχιτεκτονική είναι συνδεδεμένη με ιδέες.
Οι ιδέες είναι συνδεδεμένες με [υπάρχοντες] κώδικες.
Επομένως, η 'αρχιτεκτονική' είναι η δημιουργία μιας μικρής ιστορίας ενός project προσωρινής μορφογένεσης.
Γράφουμε ένα σενάριο για ένα project, όπως ο Peter Eisenman εισήγαγε τη λογική μιας συνεχούς ανάπτυξης αντί να αποδίδει απλώς μια φόρμα.

'Ό,τι αποκαλούμε 'μορφή' είναι το μόνο ορατό αποτέλεσμα συνδιαλλαγών ολοκληρωμένων ή ανολοκλήρωτων δυνάμεων μεταλλαγής.'

[Frederic Kiesler]

Η αρχιτεκτονική ως τόπος επικοινωνίας καθορίζεται μάλλον από την απόσταση και την ετεροτοπία, παρά από μια τυφλή και πιστή ακολουθία ενός υπερβατικού ιδεώδους.
Οι ερμηνείες που θα ακολουθήσουν δεν είναι παρά ένα 'παιχνίδι'.
Μόνο ένα 'παιχνίδι' έχει το πλεονέκτημα να διερευνήσει πολύ εκτεταμένα το δυνατό, χωρίς να προδικάζει τα αποτελέσματα.
Ξεκινάει με θεωρητικές τοποθετήσεις των θεμάτων, αλλά δεν είναι παρά αρχιτεκτονικά παραμύθια φανταστικά 'βιωμένων' εμπειριών για τις ζαριές της αρχιτεκτονικής...
Σκοπός : η προσέγγιση εκείνου του απρόσιτου ορίου, όπου ο κατακερματισμός της αρχιτεκτονικής αναιρείται σε μια εμμενή ολότητα χωρίς νόημα.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι...απολύτως εσκεμμένη.